Η τέχνη, για μένα, δεν είναι παρά μια διερεύνηση στο ποιητικό και φιλοσοφικό πεδίο κάθε ανθρώπινης ενδοσκόπησης.

Μερικές φορές, σαν μια θεατρική παράσταση, συμφιλιώνω την σχέση μεταξύ σώματος, περιβάλλοντα χώρου και γλώσσας για να προκαλέσω τις καταστάσεις και τοποθεσίες μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού. Αναζητώ φόρμες που συναισθητικά εμπεριέχουν την ψυχολογία του προσανατολισμού, συγκριτικών και υπαρξιακών καταστάσεων εντός του υλικού πλαισίου του αλλά και του χώρου. Η φόρμα και ο τόπος  εξασφαλίζουν το πολιτισμικό υλικό, την ουσία και το περιεχόμενο από όπου η έννοια θα αποσταχθεί. Αυτή η φόρμα είναι μια πρόσβαση στην έννοια, σαν υλικό που συγκροτείται από το ποιητικό και το εφήμερο. Είναι μέσα σε αυτή την περιοχή του ονείρου όπου η φόρμα σαν υλικό και γλώσσα, βρίσκει ομοιότητα με την ανθρώπινη υπόσταση, ύπαρξη και χρόνο. Αντλώ  το φυσικό και το ψυχολογικό στοιχείο  από το υλικό βλέποντας μέσα του μια δυνατότητα επέκτασης των αισθητικών εμπειριών. Το υλικό λειτουργεί σαν ενσάρκωση και μεσολαβητής, μεταξύ του διαρκούς και του παροδικού, του φανερού και του απόκρυφου.

Υπογραμμίζει επίσης την σπουδαιότητα του φευγαλέου και την μεταμορφωτική δυνατότητα της θερμότητας, καθώς και την ψυχρότητα της έκθεσης.

Τα ομοιώματα στη γλυπτική μου προκαλούν το ορατό όπως και το αόρατο, η επανάληψη τους είναι μια έμφαση στην αναμέτρηση  και εξιστόρηση μεταξύ του ατομικού και ομαδικού, στην θέση και τον προσανατολισμό, μέσα και έξω του ίδιου του ατόμου. Ενεργούν σαν ‘οπτική φωνή’… Η μεταλλική εγκατάσταση λειτουργεί ως χώρος και όπως ο χρόνος για την αιωνιότητα μετατρέπεται σε υπόβαθρο για το σώμα.

Ο λόγος, στην απουσία και παρουσία του, έχει μια δυνατότητα να εμπεριέχει και ταυτόχρονα να χτίζει την έννοια και αυτό κατέχει μια σημαντική θέση μέσα στο έργο μου. Σκληρό το προϊόν της ποίησής μου «ενοχλεί» συλλαμβάνοντας τη γλώσσα σαν ουσία, βρίσκοντας μέσα της μια ιστορία σκέψης, πολιτισμού, γένους-ενός ετυμολογικού καθορισμού της ανθρώπινης έκφρασης, φωνής και πιστεύω.

Είτε άμεσα η Έμεσα χρησιμοποιημένος ο λόγος, σαν οπτικοακουστικό υλικό, είναι απαραίτητος και θεμέλιος λίθος στην δουλεία μου. Η αποδόμηση του λόγου επιτρέπει την είσοδο στο οικείο και γνωστό, μπορεί να ενεργήσει σαν πυξίδα και σαν τοποθεσία ταυτόχρονα.

Αυτό το έργο βασισμένο στην παραβολή του Κάιν και Άβελ μας μεταφέρει σε ένα υπαρκτό πρόβλημα, κάνοντας μια κατάθεση και ενοχλώντας έτσι μια τυχόν ανήσυχη συνείδηση.

Δίνοντας μορφή σε μια συναισθητική προβολή, καλώ τον ίδιο το θεατή να γίνει θύτης και θύμα ταυτόχρονα. Εξομοιώνοντας τις δυο αυτές δυσοίωνες καταστάσεις, τον προκαλώ σε έναν αυτοπροσδιορισμό και μια αυτοκάθαρση.